search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Ida Abspoel op Het ligt niet aan de heme…
abspoel op De lente komt niet direct na d…
abspoel op Ik was op Urk…
abspoel op Ik was op Urk…
abspoel op 38 ~ Ik ben het
jeshuaist op 38 ~ Ik ben het
Leo Glas op De lente komt niet direct na d…
Ida Abspoel op Vader en zoon
Frank op Vader en zoon
Anneke van der Krans op Tweede kwart Haarlemmermeer

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Alleen samen

Tussen de werkzaamheden door stap ik naar buiten voor wat frisse lucht en beweging. De drukste tijd ligt achter mij, we gaan een periode tegemoet van afstandelijk samenzijn en nabije eenzaamheid. En dat terwijl we dachten dat het inmiddels allang weer normaal zou zijn.

Het is stil op straat en ik kan kiezen uit een aantal vaste rondjes. Ik mag dan mijn camera thuislaten, mijn mobiel bungelt op heuphoogte als onschuldige revolver.

Ik passeer twee mannen met een wederzijdse groet. De een gebruikt een wandelstok, de ander schuifelt met rollator wankelend door het geelgeverfde voetgangerstunneltje. Ze zijn jonger dan je zou verwachten en ik vermoed dat ze elkaar vriendelijk op sleeptouw hebben genomen. Ik wandel verder en keer pas om als ik aan de andere kant van het tunneltje ben aangekomen. Soms moet je gewoon schieten. Beide figuren steken weerloos af tegen het buitenlicht. Ik weet dat dit beeld me iets te vertellen heeft en schiet de vrienden genadig in hun rug. Niemand raakt daarbij gewond, er is alleen wat lichte ontroering aan mijn kant, maar daar merkt verder geen mens iets van.

Ik geniet stilletjes mee en leg ook dit tafereeltje betrokken afstandelijk vast

Verderop passeer ik een speelveldje, meestal in gebruik als hangplek voor jongeren. Nu is er een complete schoolklas neergestreken als een zwerm kwetterende vogeltjes. Jongens en meisjes dwarrelen door elkaar, spelen elkaar allerlei ballen toe en maken ongedwongen plezier in hun frisse buitenwereld.

Een leraar geeft het sein dat er verzameld moet worden. Hij is van mijn leeftijd en lacht vriendelijk als ik zeg dat ze net lekker lucht aan het happen zijn. Ik kijk om en zie hoe drie meisjes samenklitten en elkaar in beweging zetten – arm in arm terug naar binnen. Er hangen steeds wat kinderen rond – en aan – de man, ik weet gewoon dat ze hem vertrouwen en dat hij het kalme middelpunt van hun schoolbestaan is. Ik geniet stilletjes mee en leg ook dit tafereeltje betrokken afstandelijk vast.

Later besef ik dat ik ben blootgesteld aan alledaagse goedheid. Ik hoop nu dat het besmettelijk is: leven dat doorgaat, dapper schuifelend in gedeelde eenzaamheid of onbevangen verbonden in speels vertrouwen.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: