search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

abspoel op Ik was op Urk…
Gedion Isena op Onbekend land
Bert Kwakkel op Donker en stil
Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Het kan voor een mens wel degelijk te zwaar worden…

Elke week schrijf ik een bijdrage voor Preek door de week van de Meerkerk in Hoofddorp. Dat heb ik gelukkig ook kunnen volhouden in deze tijd van overspannenheid – het is de enige ‘verplichting’ die ik niet heb op- of afgezegd. Waarom niet? Omdat het schrijven van deze overdenkingen ook voor mezelf therapeutisch, troostend en bemoedigend is en omdat deze ‘routine’ me houvast geeft met daarbij de hoop dat ik er veel mensen mee van dienst mag zijn.

Ik ben een blijmoedig mens, maar ik heb m’n buien. Ook heb ik, vooral de laatste maanden, last van ‘warrigheid’ zoals ik het maar noem. Er gaan dingen langs me heen, ik kan me moeilijk concentreren, heb last van (te) veel prikkels en dat heeft allemaal ook een effect op mijn directe omgeving. Het is niet gemakkelijk, ook niet voor hen. Iedereen reageert heel lief en met veel begrip. Zelf denk ik: het is heel vervelend, maar het is niets in vergelijking met wat andere mensen te verdragen hebben, al is het natuurlijk ernstig genoeg als je maandenlang thuis moet zitten omdat je niet meer in staat bent je normale werk te doen. Maar: we kunnen niet bepalen wat ons overkomt, we kunnen wel kiezen hoe we erop reageren.

Het komt goed

Vrees niet, dit wordt geen klaagzang. Er is gelukkig merkbare vooruitgang maar het gaat me allemaal veel te langzaam en ik blijf m’n mogelijkheden overschatten. Valkuilen zijn vaak goed gecamoufleerd. Steeds moet ik weer een pas op de plaats maken en nog wat meer geduld opbrengen. Ik heb als gelovig mens een Bron van goede hoop en er zijn veel redenen voor dankbaarheid. Het komt goed, al is er nog een weg te gaan en moet ik andere levenspatronen aanleren en betere keuzes leren maken. Daar heb ik hier al het een en ander openhartig over verteld en dat hoop ik te blijven doen voor wie een stukje van deze weg met me mee wil lopen.

Niet als een donderslag

Mijn bijdrage aan Preek door de week, dus… Aardig om te melden dat ik trouw een vriendelijke reminder ontvang in de mail van de redactie. Ze weten dat ik in normale omstandigheden zo druk ben dat ik kan vergeten dat er weer een deadline is. En nu weten ze dat ik in abnormale omstandigheden soms vergeet wat ik moet doen of me niet tijdig realiseer dat er weer een bijdrage van me verwacht wordt. Ook die kleine wekelijkse reminders zijn bloemetjes langs de weg. Vanmorgen schreef Leo (van de redactie): “Dag Paul, het zal geen verrassing voor je zijn, maar het is al weer donderdag. Vriendelijke groet.” Ik antwoordde: “De donderdag komt niet als een donderslag”. Vlak daarvoor had ik onderstaande bijdrage al verzonden, de mails hebben elkaar kennelijk gekruist. Hier komt mijn tekst:

Opgewassen zijn tegen beproevingen

God is trouw, Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen u niet teveel worden. Hij zal ook een uitweg uit de beproevingen geven, zodat u er tegen opgewassen bent. (1 Corinthiërs 10:13 Het Boek)

Deze woorden moeten begrepen worden in de context. Vlak hiervoor heeft Paulus verwezen naar de geschiedenis van het joodse volk. Hij wijst erop dat het hele volk uit Egypte bevrijd werd en daarna een lange en zeer moeizame weg gegaan is. De bevrijding betekende zeker niet het eind van alle beproevingen!

Voor veel mensen liep de reis menselijk gezien niet goed af. Dat wil zeggen, als je naar elk individu kijkt. Het volk als gemeenschap overleefde de ontberingen en de gehele onderneming nam maar liefst 40 jaar (een generatie) in beslag. De afstand die werd afgelegd is enorm, zeker als je te voet gaat met een heel volk, maar we weten dat het vooral zo ontzettend lang duurde omdat het volk opstandig en ongehoorzaam was. Ze dwaalden niet alleen in de woestijn, ze dwaalden vooral in hun geloof, verloren hun vertrouwen in God en bezweken voor verleidingen.

Paulus schrijft: “Die gebeurtenissen zijn een les voor ons, wij moeten niet naar slechte dingen verlangen zoals zij.” (v.6)

Begrijp deze woorden dan ook niet verkeerd: “Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen niet te veel worden.” Paulus heeft het hier over de ‘alledaagse’ beproevingen die elke volgeling van Jezus moet verduren. En dan specifiek die beproevingen die ons vertrouwen in God kunnen ondergraven, de verleiding om God ontrouw te worden en in oude, slechte gewoonten terug te vallen. Er wordt zeker niet beweerd dat een enkel mens niet kan bezwijken onder alle moeiten, zorgen en het lijden van dit bestaan! Sterker nog, dat lijden brengt ons uiteindelijk allemaal naar het eind van dit leven op aarde…

Deze reis is niet ons doel

Er is een Beloofd Land. Daar zal het perfect zijn, hier nog niet! Lees deze woorden waarin Paulus iets meedeelt over zijn eigen lijden:

“We zijn er bijna onderdoor gegaan en waren bang het niet te overleven. Wij hadden het gevoel ten dode opgeschreven te zijn en konden er zelf niets tegen doen. Maar dat was goed, want toen hebben wij alles aan God overgegeven. Alleen Hij kon ons nog redden, Hij, die zelfs doden levend maakt.” (2 Cor. 1:8,9)

Toelichting…

Als ik mijn bijdrage verzend, schrijf ik soms ook een toelichting in de mail. Je kunt niet alles kwijt binnen de omvang van zo’n korte overdenking en soms heb ik behoefte duidelijk te maken waarom ik een bepaalde insteek gekozen heb of hoe ik tot een inzicht gekomen ben. Hieronder een deel van deze toelichting. Ik besef dat deze teksten voor mensen die niet vertrouwd zijn met de taal van het geloof lastig (of niet?) te begrijpen zijn. Hopelijk kun je er dan toch wat moed, hoop, troost en/of inspiratie uit putten – want daar zijn deze teksten voor geschreven en het zal wel geen toeval zijn dat jij nu deze woorden leest.

Noot voor de redactie en het Preek door de week-team

Ik heb de tekst eruit gepikt die maar al te vaak verkeerd uitgelegd wordt als: “God zal een mens niet meer te dragen geven dan hij (ver)dragen kan”. Dit staat nergens in de Bijbel en deze woorden kunnen voor meer lijden en pastorale miskleunen zorgen wanneer wij ze zo als ‘troost’ doorgeven. Ons is als volgelingen van Jezus een aandeel in het lijden beloofd – niet een happy, zorgeloos leven zonder verleidingen of tegenstand. We hebben in het spoor van onze Heer allemaal een kruis te dragen en de Meester heeft Zelf laten zien dat je onder dat gewicht kunt bezwijken – als mens – omdat je het niet langer dragen kunt.

De verwarring ontstaat ook door de woorden die gebruikt worden. In de vertaling die ik gekozen heb (Het Boek) wordt over beproevingen gesproken. Maar dan gaat het dus om de test van ons geloof, zeg maar de ‘stresstest’ van betrouwbaar discipelschap. Bezwijken we door zondige verleidingen en vallen we terug in verkeerde patronen of zijn we geestelijk zo sterk in ons geloof geworden dat we er letterlijk ‘tegen opgewassen’ zijn?

We kunnen in het geloof staande blijven, zelfs als we omvallen en – aan het einde van onze reis – onze laatste adem uitblazen. Dit is wat Paulus hier wil duidelijk maken en ik heb getracht dat ook te doen – met veel minder woorden.

Het gaat om de moeilijkheden die ons allemaal overkomen én over de wijze waarop wij daar als gelovigen op reageren. Geven we het gauw op? Verliezen we de moed? Worden we opstandig, kwaad op God, ongehoorzaam? Of brengen de beproevingen en verleidingen ons dichter bij Hem omdat we eens temeer beseffen dat we volledig afhankelijk zijn van Zijn genade en uitredding? 

Met hartelijke groet,
Paul

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: