search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

De kunst van het wachten

Waarom gaat de tijd zo ongelofelijk langzaam wanneer je moet wachten? Het is natuurlijk alleen een kwestie van perceptie. De aarde draait niet langzamer om de zon, de wijzers van de klok houden ook hetzelfde tempo aan, maar je wil ze soms wel vooruit kijken.

Het omgekeerde maak je ook mee. Je hebt het gevoel dat er nog tijd genoeg is om van alles en nog wat te doen, maar de dagen vliegen voorbij en je kijkt om met spijt omdat je niet alles hebt kunnen doen wat je je had voorgenomen.

‘Bidden is tijd verspillen met God’, zo hoorde ik de Zweedse schrijver en voorganger Tomas Sjödin vanmorgen in de kerkdienst zeggen. Ik heb online gezocht naar de bron van deze uitspraak en kwam wel een boektitel tegen ‘Wasting Time With God’, maar niet een persoon aan wie deze omschrijving kan worden toegeschreven. Maakt ook niet uit, de uitspraak zet me aan het denken, en dàt telt. Tijdverspilling is prima als je het in het juiste gezelschap doet en als het betekent dat je er innerlijke vrede en rust in kunt vinden.

De afgelopen dagen waren druk voor mij – gelet op mijn huidige omstandigheden. Tomas Sjödin was een paar dagen in ons land om zijn boek ‘Leven vanuit rust’ te promoten. Als onderdeel hiervan was er een bijeenkomst in de abdij van Egmond afgelopen vrijdag. Daarbij was ik aanwezig, maar ik had geen actieve rol – gelukkig zijn er collega’s die de honneurs waar kunnen nemen en daar ben ik uiteraard blij mee. Maar eerlijk gezegd voelde het ook wat ongemakkelijk want ik voel me zeer verbonden met dit boek en deze auteur. Ik heb de aanzet mogen geven, maar noodgedwongen het verdere werk moeten loslaten.

Het gaat al een paar maanden niet. Ik sta in de wacht. Mijn hoop is nu gevestigd op de beugel die ik overmorgen krijg en die in mijn slaap de apneu moet ‘afvangen’. Ik probeer nu mijn verwachtingen in bedwang te houden. Hoewel ik me niet te druk gemaakt heb, geen actieve rol had afgelopen vrijdag en dit weekend alleen dingen gedaan heb die ik normaal gesproken probleemloos zou doen, ben ik nu hartstikke moe en moest ik vanmiddag ‘bijslapen’. Dat went niet, maar het is wat het is.

Ik heb vanaf de ziekmelding begin april steeds een moment van terugkeer voor ogen gehad – een lijn die als een fata morgana voor me uit bleef schuiven. Er is mij geadviseerd die lijn los te laten. Het helpt me niet vooruit, ik kan beter bij de dag leven en rustig ‘werken’ aan mijn herstel. Maar daar zit het probleem – ik kan niet werken, maar moet het voornamelijk laten gebeuren. Herstel zal komen door rustig te wachten en wachtend te rusten. Niet eenvoudig.

Ondertussen doe ik niet niks. Ik zou niet weten hoe ik niks moet doen. Wachten is ook iets. Ik wandel, ik praat met mensen, ik ga er af en toe op uit zonder lange stukken te rijden want daarvoor mis ik de concentratie. En die focus is iets merkwaardigs. Het kost me veel moeite om lang mijn aandacht te houden bij een geschreven tekst, maar ik vind het fijn om zelf te schrijven. Ook dit blog is, zoals je hebt kunnen merken, de laatste tijd opgeleefd. Misschien heb je de indruk gekregen dat ik heel productief ben, maar dat is nou ook weer niet het geval. Het fijne is dat ik m’n momenten kan kiezen en niet alleen hoef te blijven zitten met mijn gedachten.

Vanmorgen gebruikte Tomas Sjödin een beeld waarmee gelovigen wel vertrouwd zijn: het zaad dat in de aarde moet vallen om in het donker te ontkiemen. Als je een zaadje ongestoord in de bodem laat rusten en geduldig blijft wachten tot het groen boven de grond uitkomt, kun je uitkijken naar een moment van oogst. Dat vergt geduld en inzicht. Na het zaaien kun je wel water geven (als dat nodig is) en onkruid wegschoffelen. Maar de belangrijkste activiteit in deze periode bestaat uit: geduldig wachten.

Wachten heeft veel met geloof te maken. Het heeft geen zin om te wachten als je niet het vertrouwen hebt dat je geduld beloond zal worden. En dat geduld kun je opbrengen zodra je uit ervaring geleerd hebt dat het wachten zinvol is.

Nog steeds vind ik het spannend om na te denken over de vraag ‘hoe het nu allemaal verder moet’. Ik heb daar wel (uitgesproken en onuitgesproken) ideeën over, maar het heeft nog geen zin om daarover publiekelijk te speculeren. Herstel is het voornaamste doel en herstel kost nu eenmaal tijd. En gelukkig wacht ik niet in eenzame stilte. Het doet me ongelofelijk goed dat zoveel mensen meeleven en ik merk ook dat dit een tijd van geestelijke verdieping voor mij persoonlijk is. God is nooit ver weg.

Ik was bij de boekpresentatie en een van de workshops in de abdij van Egmond. Maar halverwege de dag liep ik naar buiten om wat door de tuin van de abdij te lopen. Het was regenachtig en het was stil. Ik kwam slechts één persoon tegen en dat bleek Tomas Sjödin te zijn. Hij was op weg naar zijn kamer in de abdij om even te gaan slapen. Dat vond ik mooi, want daarmee werd duidelijk dat deze man zijn preken in praktijk brengt. Hij vertelde me naderhand dat hij lang geslapen had. Kennelijk was dat nodig.

Helemaal aan het einde van de tuin kwam ik op een plaats waar nog veel langer geslapen en gewacht wordt: het kerkhof waar de overleden broeders van deze abdij begraven zijn. Midden tussen de herfskleuren las ik de opschriften op de eenvoudige zerken. Je zou denken: heb je niets vrolijkers te doen en te melden? Maar dit was erg mooi en het zette me stil.

Deze mensen hebben hun hele leven gewijd aan het geloof. Ze hebben een – op het oog – teruggetrokken bestaan geleid. Dat zal niet altijd gemakkelijk zijn geweest. Het hele leven in de abdij is eenvoudig. Het dagritme is vastgesteld en iedereen weet wat van hem verwacht wordt. Bidden is geen tijdverspilling, maar één van de belangrijke taken in de gemeenschap. Elke tekst op elke steen was een eenvoudig getuigenis. Deze mensen hebben een volwaardig, dienstbaar en liefdevol leven geleid.

De broeders die nog in leven zijn zijn meestal bejaard. Ik vraag me af hoe het in de toekomst met deze abdij zal gaan wanneer de gemeenschap steeds verder uitgedund wordt. Het is niet iets waar ik me druk over moet maken, maar vaak komen vragen ongenodigd je hoofd binnen. Ik laat ze maar geen wortel schieten. Liever wacht ik geduldig af wat de goede God met mij voorheeft en hij zal ook wel voor zijn andere kinderen zorgen. Ondertussen ben ik blij dat het werk van de laatste jaren vrucht blijft dragen. Er komen zeker meer oogsten – het hangt allemaal gelukkig niet van mijn persoonlijke inspanningen af.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: