search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Doorgaan met ademhalen…

Een adempauze is een ‘verademing’ – tenzij ermee bedoeld wordt dat je een korte tijd stopt met zuurstof inhaleren. Uit specialistisch onderzoek blijkt dat ik daarmee te maken heb, niet overdag maar in mijn slaap. Ik heb een tijdje terug een nacht geslapen met meetapparatuur waarmee geregistreerd is hoe mijn slaap qua ademhaling, zuurstofopname en hartritme verloopt. Uit die metingen blijkt dat ik totaal drie minuten per uur stop met ademhalen, met een langst gemeten adempauze van 46 seconden (boven de 10 seconden is er sprake van apneu). Ik weet dat mijn vader hier ook last van had, maar zelf heb ik de signalen niet onderkend en pas heel recent het verband gelegd met mijn aanhoudende vermoeidheid, verwardheid, gebrek aan veerkracht en weerbaarheid – uitlopend op een burn-out.

Zuchtend omdraaien en verder snurken

Al eerder schreef ik hier over de constatering dat ik apneu heb, maar pas de laatste dagen dringt pas echt tot mij door dat dit in relatie tot mijn huidige gesteldheid niet slechts een factor maar een belangrijke oorzaak kan zijn. Die ontdekkingsreis verliep via de psycholoog (waar ik bij het verlaten van de spreekkamer bedacht dat mijn slaappatroon toch een factor kon zijn), de bedrijfsarts, de huisarts, een specialistisch centrum voor apneuonderzoek, een neuroloog, mijn tandarts en de tandarts van genoemd centrum. Laat me dat even toelichten.

Als je mij een tijdje geleden gevraagd zou hebben hoe het met mijn slaap gesteld was, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘dat gaat gelukkig goed’. Daarmee bedoelde ik dan dat ik gemakkelijk in slaap val (ook overdag, maakt niet uit waar en wanneer) en dat ik in de regel veel uren slapend in bed doorbreng. Ook had ik waarschijnlijk gemeld dat ik steeds vroeger naar bed ga, maar dat komt natuurlijk door mijn leeftijd (57) en de intensiviteit waarmee ik alles doe. Had je dezelfde vraag aan mijn lieve vrouw gesteld, dan had je gehoord dat haar slaap regelmatig onderbroken wordt door mijn gesnurk. Niet een onderwerp waar je gemakkelijk over praat, maar snurken gaat op den duur wel verstorend werken op je slaap én op je relatie. Bij ons bleef dat gelukkig beperkt tot een porretje in m’n zij of een schopje tegen m’n been (“je snurkt weer”), waarna ik me zuchtend omdraaide om verder te slapen (en vaak ook: door te gaan met snurken). Vervelend, maar er zijn ernstigere problemen en je raakt er op den duur aan gewend.

Lydia zegt dat ze me eerder verteld heeft dat mijn ademhaling ’s nachts niet normaal verloopt, dat er ook vaak adempauzes optreden. Ik geloof haar direct, maar moet eerlijk bekennen dat ik het me niet kan herinneren. Ik heb niet ingezien hoe ernstig deze kwaal kan zijn en hoezeer dit een impact kan krijgen op je hele welbevinden. Ook heb ik er spijt van dat ik kennelijk niet goed naar Lydia geluisterd heb en niet eerder actie heb ondernomen – al was het maar voor haar…

Kievit. Beeld van Lucy en Jorge Orta, Sloten, Friesland. Het beeld eert de vogel die symbool staat voor Friesland en het water als levensbron. Zelf zie ik het wankele evenwicht hierin perfect uitgebeeld – het moeizaam balanceren en het dragen van verantwoordelijkheid.

Is het lek nu boven?

Mijn vader heeft me geleerd hoe ik een band moet plakken. Je haalt de buitenband van het wiel, maakt het ventiel los, trekt de binnenband naar buiten, doet het ventiel er weer op, pompt lucht naar binnen en houdt de binnenband stukje voor stukje onder water om te zien waar de luchtbubbeltjes ontsnappen. Niemand blijft doorfietsen met een lekke band, maar heel veel mensen werken wel door terwijl ze onder water een lek blijken te hebben. Ik ben blij dat dit nu geconstateerd is, maar ik verbaas me er ook over dat ik vooral zelf tot dit inzicht gekomen ben en dat er niet veel eerder op dit punt is doorgevraagd. Bij herhaling heb ik moeten verklaren dat ik niet te veel alcohol drink (ik ben echt een heel gematigde drinker!), maar nooit is er gericht doorgevraagd op ‘slaapgedrag’ en ademhaling. Maar nu ontdek ik dat de diagnose ‘apneu’ vaak laat gesteld wordt omdat de symptomen veel gelijkenis vertonen met burn-out. Dat komt ook doordat deze zaken op den duur hand in hand gaan: je komt niet meer in je diepste slaap, rust onvoldoende uit en blijft dapper doorrijden met een lekke band.

Ik meen zelf dat het lek nu boven is, maar daarmee is niet gezegd dat het probleem snel verholpen is. Het duurt sowieso nog drie weken voordat ik een op maat gemaakte beugel heb die ik ’s nachts ga gebruiken. De beugel zorgt ervoor dat de luchtopening achterin de keel niet door een terugvallende tong wordt geblokkeerd, daarmee wordt snurken tegengegaan maar ook deze vorm van apneu afgevangen (voor zwaardere vormen zijn dergelijke mechanische oplossingen onvoldoende). Het duurt dan ook nog weken of maanden voordat het effect van de herstelde nachtrust merkbaar wordt. Er zijn mensen die de beugel in het nachtkastje gooien omdat ze het vooral vervelend vinden, maar ik ben stellig van plan dat niet te doen. Het zal een kwestie van wennen en volhouden zijn.

Opmerkelijk… Ik zat in de wachtkamer van de specialistische tandarts van het apneucentrum toen ik dit berichtje ontving: “Hi Paul. Geen idee of het zin heeft maar ik ga het toch zeggen. Zowel ik als 3 (!) kennissen met burn-out blijken apneu te hebben… Mijn klachten zijn door MRA bijna als sneeuw voor de zon verdwenen.” Een MRA is een beugel die de onderkaak iets naar voren dwingt zodat de luchtdoorstroming achterin de keel niet door de tong geblokkeerd wordt. Ik reageerde: “Je timing is perfect. Ik lees dit in de wachtkamer. Straks moet ik bij de tandarts klei happen voor een MRA…”

Allerlei vormen van zelfreflectie

De apneu verklaart heel veel maar niet alles. Ik heb maandenlang de tijd gehad voor allerlei vormen van zelfreflectie. Ik weet nu dat ik een periode van afscheid en verlies (na 21 jaar vertrekken uit vertrouwde en geliefde werkomgeving) niet verwerkt heb. Direct heb ik mezelf herpakt en ‘mijn verantwoordelijkheid genomen’. Vervolgens kwam ik met een afgeslankt team in een organisatie die zelf ook door een proces van verwerking, herstel en radicale vernieuwing moest. Niets adempauze, ‘gewoon’ keihard doorwerken en zorgen dat we als team voldoen aan de hoge verwachtingen. Ik zie nog steeds niet hoe ik in die periode anders had kunnen handelen dan ik gedaan heb – het was als een stroomversnelling waarin je wordt meegesleurd – je bent al blij dat je niet kapseist.

Ik beschik over een paar eigenschappen die me veel werkplezier en succes hebben gebracht: creativiteit, doorzettingsvermogen en uitstekende sociale vaardigheden. Maar dit alles gaat gepaard met een neiging naar perfectie en een vorm van mateloosheid. Het is nooit (goed) genoeg. Voor anderen ben ik genadiger dan voor mezelf – en dat heeft niets met apneu te maken. Daarnaast heb ik te veel opzij gezet om in mijn baan optimaal te kunnen functioneren. Lange dagen maken. Uit de koffer leven. Pauzes overslaan (zowel op kantoor als thuis…). Geen tijd vrijhouden voor ontspanning. Ook dit heeft niets met apneu te maken maar alles met verkeerde keuzes en prioriteiten. Dus ja: het lek is boven – maar het verklaart niet alles. Er zijn ook andere patronen die ik (met hulp van anderen) moet doorbreken om weer een wakkere werker én een duurzame dromer te worden. Stay with me, please.

Er is veel informatie online te vinden over het verband tussen burnout en apneu. Oorzaak en gevolg lopen hier door elkaar heen. Je kunt burnout krijgen door slechte nachtrust in combinatie met hoge werkdruk en ingrijpende veranderingen. Tel daar wat manische karaktereigenschappen bij op en je snapt wat er vroeg of laat zal gebeuren. Wil je meer weten? Lees dit.

Lydia op het strand van Schiermonnikoog. We zijn al heel lang samen en hadden een mooie vakantie in Friesland, zomer 2018.. Ik moet veel beter naar haar luisteren…
Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: