search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Herfst in mijn hoofd

De titel van deze blogpost klinkt somberder dan ik me nu voel, maar toch is dit de zin die zich vandaag aan mij opdringt. Ik heb zojuist een aspirientje genomen om een hoofdpijn te bestrijden die niet uit zichzelf wil vertrekken. Dit is de tijd van het jaar dat mijn hoofd altijd al vol raakt – een dof en duf gevoel dat mij gewoonlijk vergezelt in de maand oktober. Dat komt altijd slecht uit, want dit is ook de maand (en nu zelfs de week) van de Frankfurter Buchmesse – het hectische hoogtepunt van mensen in het internationale boekenvak. Dit jaar gaat deze drukte aan mij voorbij, tot mijn spijt. Tegelijkertijd weet ik dat ik er nu echt niets te zoeken heb vanwege mijn huidige gesteldheid en conditie.

Heb je nog even? Dan hark ik wat gedachten als bladeren bij elkaar. Je zult zien dat de kleuren in deze tijd wat somber maar best mooi zijn.

Hoe staan de bloemen erbij?

Eerst maar wat fleurig nieuws uit de binnenwereld. De bloemen die ik kocht om de herfst in huis te verwelkomen staan al dagenlang buitengewoon mooi te zijn. De gedichten die ik schreef en de foto’s die ik maakte hebben mijn investering ruimschoots terugbetaald en dat staat dan nog los van het plezier dat ik beleef van deze bos. De oranje en gele kleuren zijn eigenlijk best vrolijk – ik heb tot dusver alleen wat afgevallen bladeren weggegooid.

Als metafoor voor mijn huidige gemoedstoestand: ik ben niet somber, maar moet wel dagelijks wat dorre bladeren verwijderen. De vermoeidheid speelt me parten, ook van een relatief geringe inspanning moet ik bijkomen. Daar blijf ik van balen. De dingen die ik onderneem en die me gewoonlijk plezier geven, veroorzaken nu onnodige gevoelens van stress en onzekerheid. Ik deed bijvoorbeeld eind vorige week mijn best om een paar mooie foto’s van iemand te maken om haar te helpen, maar vervolgens kon ik door mijn vermoeidheid niet zelf genieten van het resultaat. Ik zag allerlei dingen die ‘niet goed genoeg waren’ en er moest een nacht overheen alvorens ik die zaken weer wat in perspectief kon zien. Het is in elk geval duidelijk dat ik nog een weg heb af te leggen.

Ik maak niet te veel afspraken en ontwijk drukte. Het is heel fijn om één op één met iemand op te trekken, bij te praten tijdens een wandeling. Maar als er te veel mensen en te veel impulsen zijn dan knap ik daar in deze tijd niet van op… Daar komt bij dat ik me steeds afvraag of anderen dit wel begrijpen. In mijn onzekerheid blijf ik invullen wat er in de hoofden van anderen omgaat als ik toch gemaakte afspraken afzeg of vriendelijke uitnodigingen afsla. Dit is echt nieuw voor mij, ik ben niet mensenschuw of sociaal onhandig. Het heeft alles te maken met een gebrek aan weerbaarheid en veerkracht en ik accepteer dat nu maar.

Expressie als noodzaak

Schrijven is nu makkelijker dan lezen. Het gedicht over wat er in mijn hart leeft heeft hier alles mee te maken. Ik zag die bloem die in alle schoonheid en kwetsbaarheid is opengegaan en bedacht dat daarmee een geheim wordt prijsgegeven. Ook sprak het beeld me aan omdat de bloem geen keuze heeft: wat vanbinnen zit opgesloten moet wel een weg naar buiten vinden. Ik zie de explosie van kleur en concludeer dat expressie voor mij een noodzaak is. Juist door te delen wat er in me omgaat geef ik zin aan deze donkere periode en help ik anderen door een vergelijkbaar proces. Tegelijkertijd ben ik vertrouwd met de angst en de aarzeling waar elke creatieve geest voortdurend mee te kampen heeft. Waarom zou ik zo open zijn? Wie zit hier op te wachten? Begrijpt ‘men’ wel wat ik bedoel?

In mijn werk is het mijn specialisme om begaafde mensen uit te dagen, aan te moedigen en creatief samen te laten werken. Ik zie de potentie bij anderen en geef vertrouwen. Als uitgever zet ik een versterker op de creatieve uitingen en zorg ik voor een soort wonderbare vermenigvuldiging. Nu moet ik dat werk loslaten en is mijn wereld klein geworden. De beurs in Frankfurt biedt alles waar ik nu even niet mee kan omgaan: heel veel mensen, een bombardement van impulsen en een oneindig aantal zaken die ik in normale omstandigheden buitengewoon mooi en interessant vind.

Projecties

Vanaf mijn ziekmelding (begin april) heb ik steeds een lijn voor me geprojecteerd. Een beetje als die marathonloper die door blauw laserlicht steeds voor ogen geprojecteerd kreeg waar hij moest lopen. De hazen in zijn gezelschap hielpen hem binnen twee uur over de finish en daar aangekomen kon hij ook nog lachen, juichen en mensen te woord staan. Een waanzinnige prestatie.

Ik projecteerde de laatste maanden mijn eigen laserlicht. De Buchmesse is het hoogtepunt van het jaar binnen mijn vakgebied – die deadline staat vast. Daar zou ik dan toch in elk geval wel bij zijn? Nu weet ik dat mijn eigen hoogte- en druktemeters me niet juist informeren. Ik blijf mijn mogelijkheden oprekken en moet steeds opnieuw vaststellen dat ik sneller wil dan ik kan. Gelukkig ben ik oud en wijs genoeg om dit te beseffen en anders zijn er wel lieve mensen om me heen die me tot de orde roepen.

Deze week wandel ik een paar uurtjes met iemand die weet wat ik doormaak en die kennis heeft van hooggevoeligheid. Ik weet dat ik veel heb meegekregen maar gaven worden opgaven als je niet goed in je vel zit. Dus geef ik nu voorrang aan ontspanning. Ik kies regelmatig voor het zalig nietsdoen waar ik anders nooit tijd voor wil maken.

Opgejaagd en overspannen

Ik kijk vrijwel nooit naar televisieseries maar nu heb ik de hele serie Hunted uit 2017 teruggekeken. De serie van 2018 ga ik ook op m’n gemak bekijken en die van dit jaar volg ik aflevering voor aflevering. Er gaat een wereld voor me open en ik vind het een bijzondere serie! Ik denk noodzakelijkerwijs ook na over het opgejaagd zijn. Over de sporen die je bewust of onbewust achterlaat en over de spanning die je door externe omstandigheden meekrijgt of die je als kwetsbaar mens over jezelf afroept.

Veel stof tot nadenken in dat duffe herfsthoofd.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: