search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Hoe hoog ligt de lat?

“Geef eens aan hoe hoog je de lat voor jezelf legt.”
Ik aarzel.
“Denk er niet te lang over na. Houd je hand op die hoogte.”
Mijn linkerarm gaat omhoog en mijn hand blijft horizontaal zweven ter hoogte van mijn wenkbrauwen.
“Wat denk je nu?”
Ik heb nooit veel moeite om mijn gedachten onder woorden te brengen, maar nu laat ik het woord dat direct in mijn hoofd opkomt voorzichtig ontsnappen: “…ontoereikend…”
“En hoe hoog zou de lat eigenlijk voor jou moeten liggen?”
Ik krijg geen tijd om daar lang over na te denken. Mijn arm en hand zakken naar schouderhoogte.
“Wat denk je nu?”
Opnieuw komt een woord spontaan bovendrijven: “haalbaar”.

Woordenwolken

Dit was gisteren. Een korte dialoog uit een gesprek van een half uur met mijn psycholoog. In de periode van mijn overspannenheid heb ik om de zoveel weken een afspraak. Ik zie er nooit tegenop, de psycholoog is een vriendelijke vrouw die geduldig en begripvol luistert en die met regelmaat door mijn woordenwolken prikt (daarna zijn de regendruppels soms moeilijk binnen te houden). Ik heb niets te vrezen – ook deze vrouw staat aan mijn kant. Overigens, niemand keert zich tegen mij, iedereen toont begrip. Zelf ben ik steeds bezig om in te vullen wat anderen over mij zullen denken, zelf blijf ik bij herhaling doelen en deadlines stellen die me door niemand anders worden opgelegd.

Het is nog altijd vreemd dat ik na zo’n gesprek een mengeling van opluchting en vermoeidheid ervaar. Het is fijn dat iemand met kennis van zaken en professionele distantie naar me luistert. Ik heb niet de neiging om kaarten tegen m’n borst te houden, ik denk ook niet van tevoren na over wat ik ga zeggen. Ik laat het allemaal gebeuren en wil zo open en eerlijk mogelijk zijn. Maar het is goed dat deze sessies maar een half uur in beslag nemen, het kost me veel energie.

Nóg een tandje erbij

Er zijn omstandigheden buiten mezelf die me in deze situatie hebben gebracht. Dat is niemand te verwijten, maar ik zag toch al heel snel in dat het te gemakkelijk en oneerlijk is om alle oorzaken buiten mezelf te zoeken. Ja, ingrijpende veranderingen en hoge werkdruk zijn op mijn weg gekomen en hebben me hier gebracht. Maar daar ben ik steeds zelf bij geweest en bij elke stap heb ik mijn eigen reacties gekozen. Nog steeds weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik het heel anders had kunnen doen. Mijn reacties volgen aangeleerde patronen en ingesleten sluiproutes. Je valt daar automatisch op terug zodra je in een survival-modus moet opereren. Elke uitdaging ben ik aangegaan door nóg iets meer van mezelf weg te geven, door nóg een tandje bij te zetten.

Ontspanning

Hoe het verder ook gaat, ik moet die patronen gaan doorzien en op zoek gaan naar betere antwoorden. De druk die ik mezelf opleg om op mijn werk te presteren, gaat blijkbaar ook in mijn hoofd mee naar huis. Lange tijd gunde ik mezelf vrijwel geen tijd voor ontspanning en nu ik weer wat hobby’s oppak, ontdek ik hoe ik ook daar de lat boven ooghoogte leg. Waarom in ’s hemelsnaam? Zijn hobby’s niet bedoeld om te ontspannen?

Ik wil vanaf het begin weten wanneer het is afgelopen met deze ‘gekkigheid’. Een collega zei in april: “Misschien moet je wel drie weken thuisblijven”. Doe normaal, dacht ik. Iedereen in mijn directe omgeving had door dat ik mezelf over de kop had gejaagd, veel mensen maakten zich serieus zorgen. Zelf dacht ik dat ik me alleen maar ‘even’ moest herpakken om weer met frisse kracht door te kunnen gaan.

Inmiddels weet ik dat er fysieke oorzaken zijn die mijn energie roven en voorkomen dat ik in de nacht kan herstellen. Deze vermoeidheid is de laatste jaren opgebouwd en gaat niet ‘zomaar’ weg. Maar dit lek is in elk geval boven en wordt de komende weken aangepakt. Ondertussen heb ik veel tijd om na te denken en bij mezelf te rade te gaan. Ik werk aan mijn gezondheid door betere voeding en meer beweging, ik neem voldoende rust en onderhoud mijn relaties. En bij dit alles merk ik dat creatieve expressie voor mij absoluut onmisbaar is – wat dit betreft bloei ik op in deze herfst.

Deadlines

Ruim dertig jaar (mijn studiejaren niet meegerekend) heb ik hard gewerkt – met toewijding en plezier. Nu lukt het me niet meer om me te herpakken. De veerkracht ontbreekt, de concentratie en het relativeringsvermogen laten eveneens te wensen over. Zelfs het afzeggen van informele afspraken met vrienden kost me moeite. Ik wil niemand teleurstellen of voor het hoofd stoten. Alles wat ik doe moet zinvol zijn. Al mijn speelruimte is ingenomen door de behoefte iets van betekenis te doen. Van jongs af aan leerde ik dat je de tijd goed moet benutten, niets moet verspillen. Wijze instructies, maar geen ijzeren wetten.

Ik leg de lat te hoog als het om presteren gaat, maar ook in de tijd plaats ik deadlines die niemand anders mij oplegt. Vanaf april ben ik bezig met het onder inwendig protest doorschuiven van mijn voorgenomen ingebeelde ‘hersteldatum’… Het is mijn manier van denken geworden: zeg me wanneer het klaar moet zijn en ik ga ervoor zorgen dat het lukt. Maar het lukt niet. Nog niet. En niemand anders zegt dat het moet.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: