search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Moe van ‘niets’

De meeste dagen zit ik nu thuis. Op zich vind ik dat fijn, ik ben graag in mijn eigen omgeving, maar het voelt ook een beetje als uitgerangeerd zijn. De dagen vullen zichzelf wel, de tijd gaat evengoed snel en ik verveel me nooit, maar ik vind het nog het moeilijkst te aanvaarden dat het herstel zoveel tijd vergt en dat ik vaak zo moe ben van ‘niets’.

Kleur op de Geniedijk

Een ander ritme

Wat is ‘niets’? Een gat met een randje – heb ik wel eens gehoord. Het ademhalen gaat gelukkig gewoon door, net als alle andere lichaamsfuncties. Ik slaap met onderbrekingen, voor mij niet ongewoon, maar nu merk ik dat ik middenin de nacht regelmatig klaarwakker ben. Dan ga ik niet liggen woelen of piekeren (ik heb wel wat beters te doen), maar stap ik uit bed en houd ik mezelf een uurtje rustig. Even afdalen uit mijn slaap en beneden op de bank verblijven in de stille Aanwezigheid. Geen drukte, geen andere impulsen. Dan weer rustig in bed gaan slapen tot het ochtend is. Dat werkt voor mij.

Uiteraard probeer ik een normaal dag- en nachtritme aan te houden. Maar mijn geest en lichaam lijken nu in een andere balans te komen. Ik verzet me daar maar niet tegen – het komt nu zoals het komt.

Niet niets

Er zijn wat lichamelijke klachten (ik laat mijn bonuskaart nu ook al bij de huisarts zien), maar gelukkig niets ernstigs. Mijn situatie is geleidelijk aan ontstaan door een combinatie van factoren; geëscaleerd door uitzonderlijke druk van buitenaf en verkeerde reflexen van mijn kant. Daar leer ik van. De remedie zal ook zijn samengesteld uit een combinatie van maatregelen en zaken die ik aan- of juist af- moet leren. Daar heb ik hulp bij nodig en die hulp is er God zij dank.

Ik merk dat mijn lichaam meer van zich laat horen in deze overspannen tijd. Buikpijn is: ho. Vermoeidheid betekent: stop. Alsof er een koetsier op de bok is gaan zitten die de teugeltjes van mijn geest tijdelijk heeft overgenomen.

Doe ik niets? Nou, dat is zeker niet het geval. Ik werk niet – in de zin van normale arbeid. Het zou ook feitelijk niet kunnen, vanwege de druk, de omvang, de tijdsduur, de afstand. Maar ‘niets’ doen is voor mij onmogelijk. In zekere zin doe ik juist veel – en dat raakt vaak aan mijn werk, maar staat er ook los genoeg van. Het zijn dingen die mijn geest opladen, zonder mijn lichaam te zeer te vermoeien. En als ik er behoefte aan heb kan ik gaan wandelen of rusten. Dat doet me goed.

Creatieve inhaalslag

Ik schrijf nu meer dan dat ik lees. Dat is ongebruikelijk. Ik heb de laatste maanden de uren van het daglicht achtereenvolgens in alle rust besteed aan fotografie (uitzoeken, bewerken, albums maken), tekenen, muziek en schrijven. Als ik iets doe, is het met overgave. Nu zit ik vooral in die laatste fase – zoals lezers van mijn blog inmiddels wel gemerkt hebben. Het stroomt weer en dat lijkt me goed nieuws. Dit wil ik hoe dan ook vasthouden – dit zijn een paar van mijn kracht- en inspiratiebronnen.

Wat betekent dit? Daar probeer ik nu rustig over na te denken zonder te snelle conclusies te trekken. Ik creëer meer dan ik consumeer. Dat voelt als een grote inhaalslag en geestelijk gezien leef ik weer op en voel ik dankbaarheid. Daar is vast veel meer over te zeggen, maar nu laat ik het maar bij deze eenvoudige constatering.

Aandachtsverdeling

Mijn verlangen naar contact en ‘kruisbestuiving’ met andere creatieve zielen neemt eerder toe dan af. Maar ik houd de meeste mensen letterlijk op afstand omdat ik dit ook beter moet leren doseren. Dat is sowieso een blijvend punt van aandacht. Ik heb een mateloosheid in mijn karakter die me vaak wind in de zeilen geeft, anderen voortstuwt, maar mijn eigen innerlijke landschap ook overhoop kan blazen. Dat merk ik nu ook.

Nu denk ik ook na over mijn directe omgeving. Mijn lieve, wijze vrouw. Mijn prachtige kinderen. Mijn dierbare familie en vrienden – ze zijn allemaal onmisbaar. Het is niet zo dat ik totaal langs hen heen geleefd heb, ze hebben bovendien hun eigen drukte, ambities, agenda’s en bezigheden, maar een beetje meer aandacht van mijn kant mag wel. Daar ben ik ook al liefdevol op gewezen en dat trek ik me aan.

Belangrijke tegenvraag

We zijn er nog niet, maar we komen er wel. Langzaam vooruit – dat is mijn antwoord als mensen vragen hoe het nu met mij gaat. En hier en elders geef ik daar wel meer toelichting bij, maar ik moet oppassen dat ik niet ga rondtollen in mijn eigen binnenwereld. Al enige tijd heb ik me voorgenomen om desgewenst eerlijk te vertellen hoe het nu met me gaat, maar nooit zonder deze belangrijke tegenvraag te stellen (waar ik opvallend genoeg niet altijd antwoord op krijg):

“Maar, hoe gaat het nu met JOU?”

(Laat gerust van je horen).

It wasn’t me…

4 comments on “Moe van ‘niets’

  1. Bert Kwakkel schreef:

    Hoi paul,

    Wat herkenbaar allemaal, ook vwb mijn hersenletsel. Je wilt veel, maar je lichaam is al moe als je opstaat😟 Drukte is funest en zorgt voor driftige reacties (bij mij), concentratie is ook onthutsend slecht.
    Fotograferen is heerlijk en ontspannend en vooral omdat je lekker alleen bent. Ik heb nooit alleen kunnen zijn, wilde altijd drukte om me heen en flink wat stress – volgens Carla was ik een stressverslaafde en nu geef ik haar helemaal gelijk. Nu geniet ik van in mijn eentje door de Oostvaardersplassen, of een ander natuurgebied, te struinen en rondkijken en mooie dingen ontdekken.
    Veel sterkte Paul in je herstelproces, enne……..vooral rustig aan en jezelf daar ook de tijd voor gunnen.
    Met hartelijke groet, Bert

  2. Judith schreef:

    Met mij gaat het goed. Maar ik leer van de wijze lessen van mijn oudere broers. Behept met dezelfde genen leer ik, herken ik hoop ik niet tin dezelfde valkuil te stappen.. (ook behept met die mateloosheid..hmm. ons is niet geleerd niet alles weg te geven. volgens mij).
    De trap op, maar ook weer afkunnen en nog reserve over houden… Omgaan met energie en tijd nemen om stil te staan, te genieten van die stilte. Gewoon omdat het kan en mag. Ik heb zo ontdekt dat de stilte in de natuur heel veel zegt… en heelt.

    Ik lees iedere keer weer nieuwsgierig met je mee! Als je zin hebt om samen een keer samen zwijgend te genieten van de rust van de duinen; welkom! (Maar natuurlijk ook om juist te kletsen) liefs! Judith

    1. Marijke schreef:

      Go on… Je doet het goed!

      1. abspoel schreef:

        Dank voor de aanmoediging, Marijke!

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: