search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Madelief

De middag had ik lezend en schrijvend doorgebracht in de bieb. Mijn energie is nu gauw verbruikt dus toen ik tegen etenstijd terug naar huis wilde lopen moest ik even wat moed verzamelen. Ik verzin dit niet. En wat nu volgt is ook waar gebeurd.

Halverwege mijn wandeling naar huis passeer ik de ingang van een begraafplaats en rouwcentrum. Twee kleine meisjes op roze fietsjes staan bij de ingang en kleuren mijn dag. Ze knallen uit deze stemmige achtergrond en ik kijk met een glimlach naar hen terwijl ik gewoon voorbij wil lopen.

Het grootste (minst kleine) meisje begint plots naar me te roepen: “Hallo Paul, hallo Paul!” Ze lacht me toe en het andere meisje valt haar bij: “Hallo Paul, hallo Paul!”

Ik draag geen naambordje en heb geen ‘Paul’ T-shirt aan. Maar al was dat zo, ik vraag me af of ze dat al hadden kunnen lezen.

Ik houd m’n pas in en ga bij de meisjes door m’n knieën. “Hoe weet jij nou dat ik Paul heet?” vraag ik verwonderd aan het grootste meisje. “Gewoon”, antwoordt ze.

Er komen ouders dichterbij – ze stonden denk ik al op gehoorsafstand maar ik had hen nog niet opgemerkt. Ze lachen met mij mee en ik wil dit moment vasthouden.

“Mag ik een foto maken?” vraag ik. Het mag. Ik buig me naar het oudste meisje dat als eerste met pretoogjes mijn naam riep. “Nu heb jij mijn naam goed geraden, mag ik misschien ook weten hoe jij heet?”

“Madelief”, zegt ze.

“Natuurlijk. Dat had ik kunnen weten.”

Een jongetje op een fiets komt erbij staan en protesteert: “Ik sta nog niet op de foto”. Ik maak direct nóg een foto, nu van een trio, en vraag of ze zo mooi mogelijk willen lachen. Dat kost ze geen enkele moeite.

“Mijn knuffel heet ook Paul”, zegt het jongetje zodra we doorlopen of verder fietsen.

Vandaag wil ik alles wel geloven.

3 comments on “Madelief

  1. Carla Kwakkel schreef:

    Prachtig ❣
    Zoiets maakt je dag.
    Dankjewel Paul

  2. Frank Abspoel schreef:

    Hmm, ik wil je Madelieve dag niet tenietdoen, maar voor mij is het heel gewoon om door wildvreemden ‘Paul’ genoemd te worden…..

    1. abspoel schreef:

      Tja, dan kan gebeuren met zo’n wereldberoemde broer.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: