search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Weg droombaan

Misschien heb je er iets van gemerkt. Ik heb nu door omstandigheden veel tijd om na te denken en uit te delen. Ook heb ik als neveneffect van tijdelijke arbeidsongeschiktheid ineens de nodige creatieve ademruimte. Nu hoor ik al van mensen dat ik opvallend actief ben online. Die mensen zien waarschijnlijk niet hoe uitgeblust en beperkt ik nu ben in mijn ‘gewone’ leven. Ik voel de neiging om ook hier stil te vallen en rustig toe te kijken, maar die aandrang negeer ik bewust. Mijn behoefte aan expressie is namelijk óók geestelijke overlevingsdrang. Klinkt dat dramatisch? Dat is het ook. Als je niet oppast.

Nachttrein

Vanmorgen was ik bij de neuroloog. Gelukkig weet ik na dit bezoek wat er bij mij mankeert op slaapgebied (ik heb apneu, in goed behandelbare vorm) maar daarmee is slechts één energielek boven: slaapgebrek. Ik weet dat ik onrustig slaap en daarmee ook de nacht van mijn meestgeliefde en allernaaste verstoor, maar dat is al jarenlang het geval. Zoiets komt langzaam, een beetje als een locomotief die komt aanrijden uit de verte en die van heel dichtbij oorverdovend ronkt en dreunt. Zelf merk je daar weinig tot niets van. Je omgeving des te meer. Het went, tot op zekere hoogte, maar na verloop van tijd wordt het ondragelijk en zoek je uit liefde en berusting een rustig zijspoor op.

Zuurstoftoevoer

Ik ben gepassioneerd voor mijn vak. Die passie kan zo ver gaan dat het van de weeromstuit veel te veel levensruimte in beslag gaat nemen. Soms is extra inzet vereist, nóg een tandje erbij, maar dat kun je niet ongestraft blijven doen. Terug naar hoe het was kan niet meer en wil ook niemand. Een andere taakinvulling, wijze keuzes en een aanpak die ook op lange termijn goed is vol te houden. Werk is leuk, maar niet als het je opvreet. Dus. Niet meer uit de koffer leven. Niet meer met mijn werkschoenen op mijn zuurstoftoevoer gaan staan.

Oorgetuige

Deze woorden schrijf ik op mijn iPad in de studiezaal van de bieb. Je hoort hier zelfs geen toetsenbord. Wel ben ik ongevraagd toehoorder en oorgetuige. Twee aardige mannen van ongeveer mijn leeftijd (30-60 jaar) praten elkaar aan deze leestafel bij over hun gezondheid, werk, gezin, de politiek en de rest van het leven. Het is een mooi gesprek en niemand trekt hier een wenkbrauw op, geen lezer begint verontwaardigd te sissen.

Brugwachter

“Ik wil brugwachter worden,” vertelt een van de mannen nadat hij zijn gesprekspartner heeft bijgepraat over zijn lichamelijke ongemakken. “Mijn rug, ja. Maar ook mijn benen.” Kennelijk weet de andere man behoorlijk wat over het brugwachtersberoep. “Het is nog niet zo eenvoudig als je denkt”, legt hij geduldig uit. “Je moet een opleiding volgen en je wordt niet zomaar op een belangrijke brug met veel verkeer gezet. Eerst werk je met anderen samen, soms bedien je vanuit dezelfde ruimte een aantal bruggen. Dat doe je dan met elkaar.”

Ik luister onbeschaamd en aandachtig mee. Dit is immers een studiezaal en geen kroeg of kantine. Uiteraard meng ik mij niet in het gesprek, maar inwendig zeg ik: ja, dat wil ik ook. Brugwachter. De hele dag belangrijke beslissingen nemen (op of neer) zonder al te veel lees- of denkwerk. Ik weet niet of brugwachters veel vergaderen, maar ik hoop voor hen van niet. Laat brugwachters als decision makers for crying out loud and for Heaven’s sake ongestoord hun werk doen en voorkom dat zij ook nog in hun slaap wanhopig op denkbeeldige knoppen gaan liggen drukken. Op of neer.

Het bestaat niet

Die droombaan – veel verantwoordelijkheid maar dan zonder stress – bestaat niet. En dat weet ik best. Bloemenman, zo dagdroomde ik wel eens. De hele dag omringd door schoonheid en uitsluitend lieve, vrolijke of dankbare mensen. Chagrijnen kopen nooit bloemen.

Of: loods in de haven. Je moet een bootje kunnen besturen (maar hoe moeilijk kan dat zijn?) en de vaargeul als je broekzak kennen. Piece of cake. Dacht ik. Totdat ik onlangs op de radio hoorde dat men in onze havens hard op zoek is naar loodsen, maar dat deze vakmensen nauwelijks te vinden zijn. Je moet namelijk eerst jarenlange ervaring opdoen op de vaart en daarna een beroepsopleiding volgen. Loods word je niet zomaar. Stel je voor dat je een grote tanker of een giga-passagiersschip op een zandbank laat vastlopen… Weg droombaan.

Een baan met interessante uitdagingen en grote verantwoordelijkheden – maar dan zonder stress – bestaat klaarblijkelijk niet. Mocht je daar anders over denken: deel hier jouw gouden tip.

Ik word dus geen bloemenman of brugwachter. Loods word ik evenmin.

Goedbeschouwd ben ik dat allemaal al.

2 comments on “Weg droombaan

  1. Rianne schreef:

    Levensverhalen schrijven van ouderen die hun levensverhaal willen doorgeven aan de generaties na hen… urenlang luisteren en gesprekspartner zijn en dan een mooi document achterlaten voor het nageslacht… mooie foto’s erbij… superdankbaar werk en het levert je veel levenswijsheid op. Maar je wordt er niet rijk van, denk ik… hier op aarde dan. Later wel! 😉

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: