search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Paarden en foto’s

Drie dagen Zeeland… en je hebt het gevoel dat je echt even lekker weg bent geweest. Ik ga graag naar deze provincie en deed al een aantal keren fun photoshoots met een dame en haar paarden. Ik kwam haar tegen toen ik met mijn broer Frank een weekendje in Zeeland doorbracht en wij haar samen met een andere ruiter en twee grote paarden op het strand zagen rijden. Het is niet moeilijk om dan even gauw een foto te maken, maar het is leuker om vriendelijk te vragen of iemand een moment stil wil blijven staan zodat je een goede foto én een praatje kunt maken. En zo gebeurde het.

Straô en fun fotoshoots

Ze heet Ingrid en ze is een echt ‘paardenmeisje’. Dat wil zeggen, ze is een volwassen jonge vrouw met haar eigen onderneming, maar als je de kans krijgt om haar aan het werk te zien dan is het al gauw zonneklaar: zij leeft volledig voor haar paarden. Voor mij is die passie interessant om vast te leggen, maar het is ook meegenomen dat ze zelf haren als manen heeft en verder is ze ook nog eens bijzonder fotogeniek.

Je hoeft elkaar niet recht in de ogen te kijken om toch veel liefde te kunnen zien

Na die eerste ontmoeting mailde ik de gemaakte foto en meldde ze mij dat ik naar de Straô moest komen wanneer ik graag paarden en ruiters in Zeeland wilde fotograferen. Dat deed ik en sindsdien ga ik bijna elk jaar op afspraak langs om nog meer foto’s te maken – maar dan liever in het seizoen dat de luchten blauw en de bomen groen zijn. Ik kan er geen genoeg van krijgen en ik doe graag hier een poging om uit te leggen waarom ik dit nou zo bijzonder mooi vind.

Oude liefdes komen samen

Toen ik in Haarlem op de basisschool zat ging ik mee op paardenkamp in Petten, langs de kust van Noord-Holland. Nog altijd kan ik nauwelijks geloven dat men ons, kinderen van 11-12 jaar, zelf liet rondrijden op paarden – op het terrein van de manege, maar ook door de duinen en op het strand. Waarschijnlijk waren het heel makke paarden en misschien kunnen kinderen zich ook op dit gebied goed aanpassen. Het kan bovendien zo zijn dat ik na zoveel jaren vergeten ben hoe het precies is gegaan (er is vast nog wel een medescholier die mijn geheugen kan opfrissen…), maar dit weet ik: sinds die tijd heb ik een blijvende liefde voor paarden gekregen.

Op dezelfde basisschool was een van de klaslokalen deels verbouwd tot donkere kamer (doka). Je kwam daar binnen via een soort slingerroute, links, rechts, links – en daarna was alles pure magie. In mijn herinnering brandde er rood licht. Er stond een belichtingsapparaat, er was een ontwikkeltank, je had er fotopapier en een badje met fixeer. Met een tangetje werd het papier door de vloeistof bewogen en het beeld kwam langzaam opdoemen. Hoe mooi is dat! Het exacte proces kan ik me niet meer herinneren, maar wat heb ik een geluk gehad met zo’n basisschool met paardenkamp en fotoclub.

Er gingen daarna heel veel jaren voorbij zonder dat ik foto’s maakte. Meestal deed Lydia dat. Pas bij het starten van mijn eerste weblog in 2006 begon ik zelf weer te fotograferen. Ten eerste omdat ik het te veel gedoe vond om steeds toestemming aan anderen te moeten vragen voor het online plaatsen van hun foto’s of afbeeldingen die ik via Google vond. Maar ook merkte ik dat ik door mijn werk op veel plaatsen kwam waar ik zelf gemakkelijk een paar leuke foto’s kon maken. Sindsdien heb ik de smaak weer helemaal te pakken en nu komen ook de paarden en de foto’s als oude liefdes samen door mijn lens, op papier en op het scherm.

Stoer en mooi

Paarden zijn imponerend. Daar begint het mee. Ik ben niet groot, maar naast een paard merk ik dat pas echt. Niet voor niets worden paarden door alle eeuwen heen gebruikt als strijdrossen. Die machtige uitstraling fascineert mij, maar in combinatie met de schoonheid en elegantie van een vrouw ben ik echt verkocht. Kan het mooier worden? Ja, dat kan – als je die foto’s maakt in Zeeland. De weilanden, de duinen en het strand – alles lijkt gemaakt als perfect decor voor deze vorm van fotografie. En juist man-made elementen als dijken, stormvloedkeringen en windmolens geven de foto’s een eigen karakter. Ook in dat opzicht kun je stoer en mooi fraai in één impressie samenbrengen, de contrasten maken de beelden extra interessant.

Wanneer je meer van mijn foto’s wilt zien kun je eenvoudig door mijn Instagram timeline scrollen, maar ik heb ook veel op mijn fotosite en op Pinterest staan. Mocht je een leuk idee hebben, samenwerking zoeken of zo – laat het me maar weten. Belangrijk: ik doe een heleboel dingen NIET en alleen dingen wel als ik het leuk vind, er geen druk is en ik voor alles rustig de tijd heb. Goed om dat vooraf te weten. Het is voor mij puur ontspanning en een vorm van creatieve expressie.

Zon- en Zeeland

Ik heb al eerder gemerkt dat Zeeland zich vaak weinig stoort aan de officiële weersverwachting. Ook nu zag het er vooraf heel somber uit (constante regen afgewisseld met eindeloze buien en treurige neerslag), maar ik heb al op de eerste dag kunnen genieten van Zon- en Zeeland. We grepen die gelegenheid dankbaar aan en deden direct twee shoots, één in de duinen en één op het strand bij een zonsondergang die je voor geen goud kunt kopen.

De dag daarna waaide het, maar dat was eigenlijk wel prima als je een dame in een wollen trui op een IJslands paard wilt vastleggen. Dat dit paard niet van plan was om ook maar één seconde rustig te poseren maakte de uitdaging alleen maar interessanter. Wapperende manen, verwaaide haren, wuivende halmen, draaiende windmolens en water dat in golven in de branding en op de stormvloedkering uiteenspat. Meer kun je niet wensen.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: