search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Terzijde en opzij

Mijn hele leven heb ik gesteund op de kennis en inzet van vrouwen. Ik was er niet geweest zonder mijn veelzijdig begaafde moeder (laten we dat niet vergeten) en sinds mijn eerste zelfstandige ademhaling zijn het zussen, moeders, onderwijzeressen en andere engelen geweest die mij hebben bijgestaan (of overeind gehouden). Daarom schrijf ik deze zondag dit blogje om de vrouwen te eren die er samen voor zorgen dat we hier niet totaal op de Planet of the Apes leven.

Voorsprong

Het is niet om modieus of vleierig te doen. Ik geloof dat ik mijn hele leven al onder de indruk ben van wat vrouwen kunnen en ik heb mijn bewondering nooit onder stoelen of banken gestoken. En toch ben ik als man steeds omhooggevallen, meestal ongevraagd. En ik heb mijn kansen met talent en inzet eerlijk verdiend en dankbaar aangegrepen, maar het zou hypocriet zijn als ik niet óók zou inzien en vermelden dat ik vaak met een voorsprong aan de race ben begonnen.

De sterkste vrouw in mijn leven is mijn eigen lieve, onvervangbare Lydia. We zijn samen sinds 4 Havo en bij alles wat ons overkwam, mooi of moeilijk, is zij mijn stabiele helft gebleken. Lydia blijft liefdevol en rustig. Ze cijfert zichzelf weg, neemt haar plek als vanzelfsprekend in. Alleen wanneer erop aangedrongen wordt laat ze zich gelden – want zelf hoeft ze niet zo nodig. Zonder haar zou ik nu diep in de put zitten, mét haar deel ik mijn zwakste momenten en kan ik door een enkele verstandige reactie weer gerustgesteld ademhalen. Zij was het die kalm concludeerde: “Je hebt hulp nodig.” En zo was het. Ik geef graag nog een duidelijk, zeer recent voorbeeld…

“Soms ben ik bang dat ik arbeidsongeschikt word…”

“Je bent nu arbeidsongeschikt. Je werkgever weet dat en ze zijn je aan het helpen omdat ze willen dat je weer gezond terugkeert.”

We praten zo verder

We zijn gezegend met een prachtzoon die de rust en het verstand van zijn moeder heeft meegekregen. Nadat hij vanmorgen geduldig geluisterd heeft naar hoe het nu met mij gaat, krijg ik een knuffel omdat hij even weg moet en vervolgens zegt hij ‘goed’ als ik op mijn beurt informeer hoe de vlag er bij hem bijstaat. “We praten zo verder.”

Twee dochters die als mooie bloemen in onze kleine tuin zijn opgegroeid en die nu zowel buitenshuis als binnenskamers staan te bloeien als nooit tevoren. Je bent jaren bezig om iets van hun geheim te ontdekken, maar je snapt er eerlijk gezegd nog altijd weinig tot niets van. Ze blijven je verbazen tot in hun volwassenheid en dan geven ze je plotseling wijze raad die je zelf graag had willen bedenken en doorgeven.

De jongste, psycholoog in wording met een zorgende ziel die je alleen van de Schepper kunt krijgen: “Pap, je staat al meer dan een jaar in de fight-modus. Dat houd je niet vol.” De oudste, communicatieprofessional die alles kan waar ze haar zinnen op zet: “Misschien geen leuke manier om erachter te komen, maar ik geloof wel dat mensen hier sterker uit komen. Ben blij dat je niet somber bent. Optimisme is zo belangrijk, geloof ik. En het komt weer goed!” Ze doet wat ze zegt en ik geloof haar altijd.

Terzijde en opzij

En dan de vrouwen die zonder klacht het werk doen dat ik nu noodgedwongen moet laten liggen. Zelfs nu ze me niets vragen en liefdevol met rust laten. Ze zijn er altijd geweest en ik heb dat altijd geweten – maar misschien niet vaak genoeg gezegd. Ik heb vast kundige vrouwen in de weg gezeten, niet omdat ik als mannetje niet opzij wilde, maar omdat de taken nu eenmaal zo verdeeld werden en omdat ik steeds zo goed mogelijk gedaan heb wat van me gevraagd werd. En, helaas, veel meer dan dat.

Bijna altijd zijn het vrouwen die me terzijde hebben gestaan, geduldig aan hebben gehoord, een appje of een mailtje of FB-message stuurden terwijl ze meestrijden in een omgeving die by default te weinig waardering toont voor het werk van hun hoofden en handen. Ik kan dat niet rechtzetten, maar ik stap nu graag opzij en kijk dankbaar om. En als ik weer rust en overzicht genoeg heb om verder vooruit te kunnen denken, dan blijf ik graag opzij stappen. Niet omdat ik zo nederig ben, maar omdat ik het anders gewoon niet red.

One comment on “Terzijde en opzij

  1. Marijke schreef:

    Wat tof om je blog te volgen. Inspirerend en prettig geschreven!

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: