search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Ruimte en stilte

Ik groeide op in een gezin met acht kinderen. We hadden geen klein huis, maar je kunt niet beweren dat we overvloedig ruimte hadden. En stilte is ook niet mijn eerste associatie wanneer ik terugdenk aan dat hechte gezin met zoveel benen onder de tafel. Ik ben dus van huis uit gewend aan veel drukte en lawaai – dat is sowieso de standaardsituatie wanneer je leeft in een van de meest dichtstbevolkte landen ter wereld, al zijn we ons daar misschien niet altijd van bewust…

Vierhonderd mensen per vierkante kilometer. Dat is het gemiddelde in Nederland en daarmee staan we op plaats 4 van de grotere landen. Maar het maakt natuurlijk ook verschil of je ergens op ons platteland zit of drie hoog achter in een dichtbevolkt deel van de Randstad.

Dit schrijf ik vanuit een bed & breakfast in Hemrik, Friesland. Ik heb op dit moment geen radio of tv aan – het is hier doodstil en dit zet mij aan tot het schrijven van deze blogpost. De stilte is aangenaam voor mij nu ik te maken heb met overspannenheid. Ook de ruimte doet me goed. Vorige week zat ik drie dagen in Zeeland en daar genoot ik ook zo van de weldadige stilte en de geruststellende uitgestrektheid. Ik heb geen probleem met afzondering – wel moeite met het afleggen van grotere afstanden omdat mijn concentratievermogen me nu in de steek laat. Ik kan me in een drukke omgeving gewoonlijk redelijk goed afsluiten, maar toch sluipen alle indrukken op de een of andere manier wel bij me naar binnen – ook als ik er niet merkbaar op reageer. We leven in een wereld vol impulsen. Normale omgevingsgeluiden, maar ook extra zaken die we over onszelf afroepen met alle piepjes en trilsignalen van onze ‘onmisbare’ apparatuur.

Onze dominee belde. Ik beschouw hem als mijn broer en vriend. Mijn jongste dochter kwam mijn mobiel boven brengen en ik belde onmiddellijk terug met een verontschuldiging omdat ik niet had opgenomen omdat mijn telefoon buiten handbereik lag. ‘Goed zo’, reageerde hij vriendelijk.

Eerder schreef ik hier een stuk over de hinderlijke geluiden in mijn hoofd (ik heb al jaren last van tinnitus). Dat brein zit ook vol met vragen en ideeën, het zoemt er bovendien regelmatig door zorgen en onzekerheden. Een paar maanden geleden liep dat zozeer uit de hand dat ik niet meer tot rust kon komen. Een wervelwind die niet voorbij wilde trekken maar te lang boven mijn weerloze Bahama’s bleef hangen. Het heeft een paar maanden geduurd voordat ik weer kon overzien hoe mijn innerlijke landschap er bij ligt. En er moesten wat hulptroepen aan te pas komen om de orde te herstellen. Nu probeer ik kalm na te denken over hoe ik het zover heb laten komen, welke drukte ik over mezelf heb afgeroepen en welk buitenlawaai me is opgedrongen.

Op dit moment hoor ik alleen het klikken van mijn toetsenbord. De ruis en piep in mijn hoofd zullen mij waarschijnlijk de rest van mijn leven vergezellen, maar ik heb inmiddels wel geleerd daar niet op te focussen. Die strategie (aandacht verleggen) kun je ook toepassen als er te veel zaken zijn die je belangstelling opeisen. Je kunt ook mentaal de luiken sluiten of letterlijk naar buiten gaan en een stille plek opzoeken. Dat is nog niet zo gemakkelijk waar ik leef. Je kunt er bovendien voor kiezen alles stap voor stap te doen. Nee zeggen, dat is ook iets wat je moet leren uit zelfbehoud. Misschien zijn dit voor jou open deuren, maar ik ben juist hard tegen deze gesloten deuren aangelopen.

Veel van mijn drukte is zelf-gecreëerd. Ik ben een druktemaker, dat is geen goed bewaard geheim. Zet mij in een leeg kantoor en een maand later zegt iemand dat ik wel eens mag gaan opruimen. Ik haal de buit binnen, maar ik roep ook alle heisa en commotie over mezelf af. Lange tijd kon ik daar goed mee omgaan, maar door een combinatie van omstandigheden kreeg ik het niet langer voor elkaar om de innerlijke orde te herstellen. Mijn hoofd bleef in de maalmodus staan en ik moest op een bepaald moment professionele hulp inroepen om uit deze toestand te komen. Inmiddels ben ik een paar maanden verder en merk ik dat de maalstroom grotendeels tot bedaren is gekomen, maar er is nog niet zoveel nodig om me te ontregelen of te vermoeien. ‘Het heeft tijd nodig’ is mijn nieuwe mantra.

‘Hoe gaat het?’ De vraag wordt vaak achteloos gesteld. Nu vragen mensen het met serieuze belangstelling en ik hoef niet lang over mijn antwoord na te denken. ‘Langzaam’. Gelukkig wel ‘langzaam vooruit’… maar mijn ongeduldige natuur heeft het hier niet gemakkelijk mee. Dat lege kantoor dat als vanzelf volloopt is een afspiegeling van wat ik op allerlei terreinen over mezelf afroep. Er zijn zoveel dingen die ik belangrijk, leuk of interessant vind. Daar komt bij dat mijn filter voor alles wat van buiten op me afkomt niet zo functioneert als bij de meeste mensen. Ik kan aandachtig observeren, maar gewoonlijk merk ik ook dingen op die anderen over het hoofd hebben gezien of (on)bewust wegfilteren. Alles komt bij mij naar binnen – en soms erg hard.

Die opmerkzaamheid is een gave en dat komt me ook vaak van pas. Bijvoorbeeld bij mijn werk of fotografiehobby. Maar het is ook een dwangmatige vorm van zelfkwelling. Als ergens tekst staat, moet ik het lezen. Ik registreer heel veel en heb ook nog de eigenschap dat ik alles aan elkaar knoop. Opnieuw een kwaliteit, ik ben zeer associatief en dat is een kenmerk van creatieve, sensitieve mensen, maar in combinatie met mateloosheid en een neiging tot melancholie wordt het wel erg druk in mijn benauwde binnenruimte.

“Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal u rust geven.” *

Het is de stille stem die in alle lawaai gemakkelijk overschreeuwd wordt, maar ik heb hem te vaak gehoord om hem niet op te merken. Het is niet zo dat ik dit advies genegeerd heb of niet tussen alle ruis regelmatig heb afgestemd op mijn vaste Zender. Ook die verbinding staat vrijwel altijd ‘aan’. Het is feitelijk wel fijn dat de hemel ons niet ook nog eens overdondert met signalen en instructies. De aarde is al druk genoeg. Veel mensen willen graag juist iets meer horen van Hogerhand en dat verlangen herken ik natuurlijk wel. Maar nu is het vooral zalig om een stille Aanwezigheid te ervaren. Iemand die gewoon bij je is zonder zich aan je op te dringen. Iemand die je helpt om thuis te zijn waar je ook bent.

Hoe hoog wij zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Chrstus Jezus, onze Heer. (Romeinen 8:33 Het Boek)

Dit nog. Er zijn heel veel mensen die laten weten dat ze er voor me zijn en dat is een nederig-makende zegen. Alles gaat gelukkig gewoon door nu ik ben uitgevallen. Niemand klaagt erover, er klinkt geen verwijt en er wordt geen enkele druk uitgeoefend. Dat maakt me heel dankbaar. Ik voel me bezwaard als ik vriendelijke uitnodigingen afsla of goede adviezen voorlopig voor kennisgeving aanneem. Ook in het herstel moet ik niet door alle hoepels springen die me worden voorgehouden. Dat neemt niet weg dat ik het enorm waardeer dat zoveel mensen mijn zelfgekozen stilte liefdevol doorbreken. En ik laat zelf ook vaak genoeg van me horen, bijvoorbeeld via dit goed te beheersen kanaal. Dat doe ik op de momenten die mij uitkomen. Schrijven is een mogelijkheid om ordening aan te brengen en (hopelijk!) nog wat dienstbaar aan anderen te zijn. Want, stilte en ruimte mogen dan weldadig en soms zelfs noodzakelijk zijn, woestijnen zijn voor ons, hulpbehoevende mensen, bedoeld om doorheen te trekken.

* Mattëus 11:28

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: