search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Tijd van leven

Afgelopen week bracht ik een paar dagen door in Zeeland. Ik houd van onze zuidelijke provincie – zoals ik van alle kustprovincies en eilanden houd. Niets ten nadele van de rest van ons mooie land, maar het strand en de zee hebben een grote aantrekkingskracht op mij en dat is zeker nu het geval, in een periode van langdurige overspannenheid.

Begin april moest ik afhaken. De druk was te hoog opgelopen over een te lange tijd. Het was niet iets van de laatste maanden, de spanning is over een veel langere periode opgebouwd en daarbij spelen zowel persoonlijke als werkgerelateerde zaken een rol. Het kost me moeite te accepteren dat het zo lang duurt (ik verzuchtte dat vanochtend ook in een gesprek met mijn psycholoog, waarop ze zei: ‘Ja, het kan inderdaad lang duren’). Het woord ‘burnout’ werd daarbij uitgesproken en ik voel geen neiging meer om dat te vervangen door een mildere term als ‘overspannenheid’ of ‘oververmoeidheid’. Het zijn maar woorden en ieder mens zal op een andere wijze reageren. Ik weet in elk geval dat het nu maar langzaam vooruit gaat en dat ik ook voorzichtig moet zijn met te grote of te snelle stappen want, of ik het nou ‘leuk’ vind of niet: dit kost tijd. Ook merk ik dat ziel, geest en lichaam een drie-eenheid zijn, een afspiegeling van de Allerhoogste – te onderscheiden maar niet te scheiden. Alles reageert op alles en alles hangt met elkaar samen.

Het strand van Westershouwen

We meten belangrijke dingen vaak in de hoeveelheid te besteden geld of de benodigde energie. Maar ik merk nu dat tijd het ware schaarse goed is. Plotseling heb ik ongevraagd veel tijd en probeer ik dingen te doen die mij rustig houden én energie geven. Het gaat niet altijd goed samen. Daarbij moet ik verkennen en ontdekken. Waar doe ik nu verstandig aan, wat kan ik nu nog beter uit mijn hoofd zetten? Niemand kan het me precies vertellen, maar mijn lichaam liegt niet. Een paar dagen (heerlijk) weg – geen gekke dingen gedaan – maar wel erg moe bij thuiskomst.

Morgen ga ik voor het eerst sinds mijn ziekmelding (begin april) weer eens naar kantoor in Heerenveen. Ook dat doe ik rustig aan, ik knip de reis in tweeën (heen- en terug met overnachting daartussen) en ook onderweg las ik een pauze in. Vreemd voor iemand die een jaar en vier maanden deze afstand wekelijks probleemloos aflegde (en gevraagd en ongevraagd verkondigde dat dit in praktijk best wel meeviel…). Op dit moment is een lang stuk rijden nog te belastend voor mij. Kennelijk spreekt de constante concentratie op het verkeer bepaalde krachten aan die ik nu maar in beperkte mate voorradig heb.

Soms moet je je plank dragen…

De herfst dient zich aan en – als altijd – geniet ik van de kleurenrijkdom die de nazomer biedt. Meer dan ooit ben ik nu gevoelig voor schoonheid in mijn omgeving. Mijn fotografiehobby is een heerlijke uitlaatklep, maar de beelden die ik zie en vastleg helpen me ook te begrijpen wat ik nu meemaak en waar ik in deze fase ‘doorheen moet’.

Naast vermoeidheid is er ook overgevoeligheid. Soms uit zich dat in narrigheid of warrigheid, maar ik ben ook ‘lichtgeraakt’ als het om creatieve uitingen gaat. Gisteren luisterde ik naar het nieuwe album van Trijntje Oosterhuis (‘Dit is voor mij’) en het lied ‘Blijf‘ ontroerde me op een manier die ik niet goed kan verklaren. Een traantje door Trijntje. Er is geen reden voor mij om iets van verlatingsangst te hebben, ik vond dit gewoon ongelofelijk mooi geschreven en gezongen. Dat heb ik wel vaker, maar ik merk dat ik op dit moment ontvankelijker ben en een spelend kind, een mooie bloem, een gevoelig liedje of een hemelse zonsondergang zetten me stil. Stil in de ruimte, stil in de tijd. Het is of Iemand me dan influistert: kijk, dáár gaat het om.

De zee blijft de zee

One comment on “Tijd van leven

  1. Judith schreef:

    De helende werking van de natuur, de emoties die ongrijpbaar lijken te zijn en een eigen leven leiden. Ik herken het helaas van 2017 toen ik na de stress in de kerk en de kettingbotsing thuis zat. Maar nog steeds ga ik nu de natuur in, de rust vindend om stil te kunnen staan en genieten. Merk dat mijn brein dat nodig heeft en dan goed kan functioneren. En die beelden… meer dan 100 woorden. Sterkte Paul en bedankt dat je blijft delen! Levenslessen en waarheden. Liefs, Judith

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: