search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Wordt er nog geblogd? Een update…

Vrijplaats is nog steeds geopend… al is het er wel heel erg rustig geworden. Is er nog iemand die dit leest? Laat eens van je horen… Het is in elk geval hoog tijd voor een persoonlijke update hier.

Vanaf begin april zit ik thuis vanwege een zware overspannenheid. Als je dertig jaar lang met veel plezier en volle inzet gewerkt hebt, is dat heel erg wennen. Ik zal hier niet het hele verhaal wereldkundig maken maar het heeft te maken met een opeenvolging van ingrijpende veranderingen in de werksfeer én met de wijze waarop ik daar als persoon mee ben omgegaan. Gelukkig krijg ik de professionele ondersteuning en support die ik nu nodig heb, maar het blijft een verwarrende en moeilijke periode waar ik doorheen moet.

De laatste dagen heb ik besteed aan het inrichten van een werkkamer – de voormalige slaapkamer van onze zoon die al een tijdje op zichzelf woont. De nieuwe levensfase waarin wij als ouders terecht zijn gekomen heeft waarschijnlijk ook effect op hoe ik me voel en wat er met mij gebeurt. Gelukkig ben ik niet somber en zie ik wel langzame vooruitgang. Hopelijk kan ik in de volgende maanden terugkeren naar een werkbare en op lange termijn houdbare situatie. Het zal in elk geval op een andere wijze georganiseerd moeten worden dan tot dusver – ik leefde te veel vanuit de koffer en het wekelijks overbruggen van de afstand tussen woonplaats en werkplek heeft me geen goed gedaan. Hoe dan ook, het komt wel weer goed – maar het kost dus (veel) tijd en energie…

Wordt er nog geblogd? Ik weet niet of ik hier nog veel aandacht aan ga besteden. Het is duidelijk dat sociale media de plek van het weblog hebben verdrongen. De mensen zijn al massaal op Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat aanwezig, ze gaan niet meer zo gemakkelijk naar een persoonlijk weblog toe. Toch mis ik het bloggen wel – het is persoonlijker, rustiger en ‘blijvender’. Ik merk dat ik regelmatig nog op oude blogposts van mezelf stuit, al is het maar omdat er nog eens iemand reageert. Zo werd ik onlangs weer benaderd vanwege foto’s die ik online heb staan en die iemand wilde gebruiken. Dat is wel leuk en het zal niet gauw gebeuren wanneer je alleen op sociale media je indrukken en creatieve uitingen deelt.

Nou ja, genoeg voor dit moment. Ik ga nog wat lezen en muziek luisteren. Mijn kamer is opgeruimd – nu mijn hoofd nog.

6 comments on “Wordt er nog geblogd? Een update…

  1. Bert Kwakkel schreef:

    Er zijn nog lezers hoor, Paul.

    Het is een pittige tijd waar je doorheen gaat. Ik wens je veel sterkte en geduld om er door te gaan. In 1997 heb ik een burn out gehad en was bijna een jaar uit de running. Ineens was de accu leeg, middenin een stafmeeting die ik voorzat brak ik ineens in huilen uit en ik kon niet meer stoppen. Wat een rare gewaarwording. Je gaat maar door en door en plotseling lukt het niet meer, is het elastiekje toch gebroken. Het kost tijd daar waar ik de indruk had dat ik die niet voor mezelf mocht gebruiken, want ik was zo nodig…..dacht ik. Het heeft me veel tijd gekost om weer aan de gang te kunnen, maar het is ook een tijd die ik niet had willen missen, want ik heb er veel van geleerd.

    Paul, ik hoop en bid dat je jezelf de tijd gunt om weer te genezen en heel te worden, want dat ben je waard.

    Met hartelijke groet, Bert

    1. abspoel schreef:

      Dank voor je reactie, Bert! Ook via Twitter wordt er gereageerd – dat blijkt dan toch vaak de route die men volgt om op zo’n blog te komen.
      Ik herken veel in wat je schrijft – ook de emotie en het gevoel dat je toch eigenlijk niet mag ontbreken – waarmee ik niet wil zeggen dat ik onvervangbaar ben, maar je hebt wel een bepaalde rol en je hebt je met (te) veel energie ingezet en dat valt dan plots weg. Voor mij zijn die 4 maanden gevoelsmatig ook al heel lang en ik stel m’n verwachtingen steeds wat bij zonder mezelf onder druk te zetten. Ik krijg vaak de waarschuwing (van ervaringsdeskundigen): ga niet te snel weer aan de slag, neem de tijd voor je herstel. Maar gelukkig hoor en lees ik ook regelmatig wat jij hier deelt: dit kan een tijd zijn om aan jezelf te werken, te leren en er anders / wijzer uit te komen. Ik hoop maar dat dit voor mij ook zo uitpakt, ik heb mijn werk altijd met veel enthousiasme gedaan.

  2. Arie-Jan schreef:

    Hoi Paul, ik laat even hier van me horen omdat ik het belangrijk vind en waardeer dat je ook deze dingen deelt. Dit hoort er helaas ook helemaal bij. De broosheid van ons bestaan dat ineens stukbreekt. Je blijft jezelf, ook in deze omstandigheden, zo te horen. Dat betekent dat je er beter uit gaat komen. Wat iets anders is dan makkelijk. Sterkte man!

  3. Frank schreef:

    Ik krijg keurig een ouderwetse e-mail als jij iets blogt. En dan ga ik meteen lezen.
    We hebben er al veel over gepraat: jij bent uit de bocht gevlogen terwijl je wist dat je te hard ging, maar dacht en hoopte in het spoor te kunnen blijven.
    Ik hoop en bid dat je straks weer geleidelijk op stoom komt en dan weer voluit kunt gaan, in het vertrouwen dat je beter kunt inschatten waar je de grip verliest. En dat je dan tijdig kunt inhouden…

  4. Nelleke Weeda schreef:

    Dag Paul, via LinkedIn kwam ik vandaag op je weblog terecht en lees ik over je burnout. Ik herken alles wat je erover schrijft. Vanuit eigen ervaring kan ik je zeggen dat het weer beter wordt en dat het echt mogelijk is om patronen te doorbreken, je leven anders in te richten en dat weer de nieuwe vanzelfsprekendheid te maken. Ik wens je zegen en succes in deze periode en geduld, veel geduld.

    1. abspoel schreef:

      Dag Nelleke! Dank voor je lieve bericht en bemoediging. Mooi ook dat mijn blog via LinkedIn mensen uit mijn netwerk bereikt. Ik krijg gelukkig de tijd om te herstellen en dit blog is nu ook mijn open raam naar de buitenwereld. Ik hoop dat het niet bij dit ene bezoek blijft! Hartelijke groet, Paul

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: