search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Gisteravond was het weer zover: een muziekavond met zwagers Rob en Ronald. We houden dit nu al jarenlang vol – steeds met wisselende thema’s en om de beurt als gastheer. De spelregels zijn simpel: de gastheer kiest vooraf een thema, deelt dat met de twee anderen en ieder zorgt dat hij op de afgesproken avond tenminste vijf nummers kan laten horen rond dat thema. Gewoonlijk hebben we de hele avond nodig en keren we om een uur of één huiswaart – alweer uiziend naar de volgende keer. Dit keer was Ronald gastheer en het thema was ‘Stilte’…

STILTE

Het gekozen thema biedt altijd veel ruimte en het is natuurlijk ook de sport om nummers uit te zoeken waarvan je verwacht of hoopt dat de anderen ze niet hebben uitgekozen. Sound of Silence was te verwachten, maar niemand had dit lied gekozen. Dat maakte dat ik het aan de eind van de avond nog wel als uitsmijter kon laten horen in de uitvoering van Disturbed:

Geen van ons kwam met Stil in mij  van Van Dik Hout op de proppen (lag ook te veel voor de hand). Ik zal in deze blogpost de nummers delen die ik had uitgekozen. Het laatste nummer (van Hillsong) heb ik zelf gezongen en gespeeld (gitaar). Ik zal steeds kort toelichten waarom ik een bepaald nummer heb uitgekozen en misschien vinden Rob en Ronald het leuk om datzelfde te doen in een eigen gastblog.

BJÖRK – IT’S OH SO QUIET

Ik ben – zoals bekend – weg van IJsland, maar ik ben niet echt een fan van Björk (al vind ik haar wel leuk en origineel). Dit nummer past zo goed bij het thema – ik moest het wel uitkiezen. Het is een lied met geschiedenis (het komt uit het Duits, naar verluidt!) en ik vind het grappig hoe Björk met groot gemak van zacht en lief overschakelt naar hard en scherp. De tekst, over de pieken en dalen van de liefde, is ook oké.

FRANCIS MULDER – BREAK THE SILENCE

Stilte kan heel aangenaam zijn, maar ook pijnlijk. Soms moet de stilte doorbroken worden om iets aan de orde te stellen. Dat doet de Canadese zanger Francois Mulder met zijn lied waarin hij het opneemt voor slachtoffers van misbruik en mensenhandel. Ik heb ervoor gekozen om alleen naar de muziek en de indringende tekst te luisteren en niet deze video af te spelen die ik vond toen ik op Break the Silence zocht. Ik ken een gelijknamig nummer van Thousand Foot Krutch, maar dat vond ik niet mooi genoeg voor deze avond… Deze video deel ik graag, ook omdat ik dans erg mooi vind en omdat het onderwerp me na aan het hart ligt.

THE SCENE – DE BESCHAVING

Dit keer ben ik dichtbij het thema gebleven (we wijken er ook wel eens gezellig vanaf) en zocht ik gericht naar songs die goed pasten. Zo stuitte ik op een voor mij onbekend nummer van The Scene met een tekst die me zeker aanspreekt. Ik begrijp wel dat het niet een grote hit is geworden, het roept bij mij muzikaal gezien wel associaties op met Iedereen is van de wereld en Blauw…

SUPERTRAMP – EVEN IN THE QUIETEST MOMENTS

Een supergroep die wat in de vergetelheid lijkt te geraken… met een song die prima past bij dit stille thema. Ik houd van de gitaarsongs (Give a little bit…) en heb mooie herinneringen aan deze muziek. Live in Paris heb ik grijsgedraaid en ik denk dat ik nog veel kan ontdekken omdat ik zeker niet alles van Supertramp beluisterd heb. Dit is ook een groep met een heel eigen, uniek geluid – zowel dankzij de zangstem van Roger Hodgson als de herkenbare vocalen en terugkerende patronen.

HILLSONG – STILL

Dit is muziek die alleen binnen de christelijke bubble wereldwijd beroemd is en ik vind niet alles het beluisteren en aanbevelen waard. Maar dit nummer, evenals het thematisch hieraan verwante Oceans, is voor mij een favoriet. Dit zijn ook woorden waar ik me door kan laten bemoedigen als het in het leven even niet allemaal zo gaat als ik zou wensen (met mij of met anderen). Ik zong dit nummer gisteravond zelf, zoals ik wel vaker doe in huiselijke kring, maar ik laat hier graag het origineel horen en zien. Helaas staat YouTube vol met tenenkrommende knutselvideo’s met Hillsong-nummers, ik heb er een gevonden die niet al te erg is – doe anders gewoon je ogen dicht en geniet van de rustgevende tekst en muziek.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: