search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

Tranen door de verf

img_2973In mijn vorige blogpost schreef ik een langer verhaal over een bezoek van een paar dagen aan Friesland. Op de laatste dag – nu een week geleden – ging ik met mijn broer Frank naar het Jopie Huisman Museum in Workum. Ik was daar al eerder geweest, maar dat is inmiddels een flink aantal jaren geleden.

Nu ging ik naar binnen met een apparaatje waarmee je een audio-rondleiding kon volgen. Dat was onmisbaar tijdens het bekijken van de documentaire die getoond werd, maar ik houd er niet van om naar schilderijen te kijken met een stem in mijn oor. Ik wil zelf kijken en geraakt worden door wat ik zie. Natuurlijk kan ik het niet laten om wel alle bijschriften te lezen…

Soms is er één schilderij of kunstwerk dat me bijzonder raakt als ik ergens een museum bezoek. Dat was ook nu het geval. Het schilderij dat Jopie maakte van zijn verdrietige vader, staand in de deuropening bij de kamer waar zijn gestorven vrouw ligt, ontroerde me zeer. ‘Hij had niets meer…’ – woorden van die strekking staan erbij. En: ‘De tranen zijn er doorheen geverfd’.

Deze week sprak ik met een bejaarde vrouw die onlangs haar man verloor nadat ze een leven lang alles samen gedeeld hadden. Ze hadden elkaar als kinderen al leren kennen en hun levens waren echt vervlochten met elkaar. Het verlies van je levenspartner op hoge leeftijd moet ook voor jezelf een vorm van sterven zijn. Maar – genoeg woorden. Kijk en voel mee.

OhVader Jopie Huisman, dit nog. Mijn broer Frank luisterde wel naar de audio-rondleiding. Het schijnt dat Jopie Huisman over dit schilderij gezegd heeft dat het ‘het mooiste schilderij is van een huilende vader’. Grootspraak? Ik denk dat hij gelijk heeft.

 

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: