search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Follow Paul Abspoel on WordPress.com

Voel je vrij en reageer

Nella op Welke woorden stuur je de were…
Frans op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Uit het hart
Laura op Welke woorden stuur je de were…
Henny Bos Kalkman op Welke woorden stuur je de were…
Judith op Welke woorden stuur je de were…
McMelloW op Welke woorden stuur je de were…
Christien op Welke woorden stuur je de were…
Linda op Welke woorden stuur je de were…
fiktieverhalen op Slaapkwesties, valkuilen en ee…

Even een toelichting

Als creatief en mededeelzaam persoon ben ik blij met dit persoonlijke plekje op internet. Je kunt mij gemakkelijk vinden en benaderen via sociale media, maar de stroom van berichten trekt daar al snel aan je voorbij, soms moet je het geluk hebben dat de algoritmes jouw bijdrage bij anderen in beeld brengen en veel gaat natuurlijk onder in de massa. Op deze plek tref je woorden en beelden die ik graag persoonlijk wil bewaren en doorgeven – in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben en ervan kunnen meegenieten.

Laat gerust van je horen – wie schrijft wil gelezen worden, dat geldt ook voor mij.

Hier staan ze allemaal

Meta

77.297 namen

We kijken onze ogen uit in Praag. Eergisteren hadden we aan het eind van de dag geen energie meer voor een wat uitgebreid bezoek aan de joodse wijk. Gisteren maakte ik er apart tijd voor en bezocht ik de oude joodse begraafplaats en een paar synagoges. 

Plaatsvervangende schaamte 


Je stelt je in op grootschalig leed – wetend wat de joodse gemeenschap in de Europese geschiedenis is aangedaan. Het is raar, maar ik moest de neiging onderdrukken om orthodox joodse bezoekers in de Pinkas synagoge te vertellen over het gevoel van schaamte dat me bekroop en dat de gehele middag bij me bleef. Zo ‘plaatsvervangend trots’ als ik kan zijn op de historische, architectonische en artistieke schoonheid van ‘ons’ continent (waar ik persoonlijk geen krediet voor kan nemen), zo beschaamd voel ik mij over de zwarte bladzijden van de Europese geschiedenis (waar ik geen persoonlijke schuld aan heb). 

Onvervangbare mensen

Muren vol handgeschreven namen. Het zijn er veel. Zevenenzeventigduizend-tweehonderdzevenennegentig. Dat zijn er adembenemend, verbijsterend, hartverscheurend veel. En dan zijn dit alleen ‘nog maar’ de joodse slachtoffers van de Holocaust uit dit land. Elke naam is ooit gegeven aan een baby – door dankbare ouders met mooie dromen. Het handschrift op de muren is een eerbetoon, een respectvolle poging om onvervangbare mensen aan de vergetelheid te ontrukken. En ik moest slikken toen ik een stukje muur zag waar (door vochtproblemen?) een aantal namen opnieuw was uitgewist. Dat stukje zal vast in ere hersteld worden – de namen zullen ook wel ergens anders genoteerd zijn. (Later meer). 

One comment on “77.297 namen

  1. Gedion Isena schreef:

    Bedankt Paul voor je overdenken hierover. Op Curaçao zijn er Joodse mensen die vanuit Polen naar Curaçao zijn gevlucht net voor en nadat Duitsland Polen aanviel op 1 september 1939. Op Curaçao werden ze toen Polaco’s genoemd. Bij het bezoek van Paus Johannes aan Curaçao (in de jaren tachtig), heeft een van hen (een heel aardige man, ik kwam hem vaak tegen op vrijdag in de synagoge, hij is twee jaar geleden overleden) als tolk opgetreden. Onlangs is ook een boek verschenen van een Curaçaose ‘Polaco’ met het autobiografisch verhaal m.b.t. tot haar ontsnapping uit handen van de nazi’s en haar jeugdjaren op Curaçao. Zij is nog steeds in leven. Met haar zoon en klein zoon heb ik af en toe contact. Sommige van deze Curaçaose Joodse mensen (ze zijn Asjkenazische joden, afkomstig dus uit Oost-Europa. De andere Joodse bewoners van Curaçao, die hier vanaf de 17e eeuw zijn, zijn de Sefardische Joden, afkomstig uit Portugal en Spanje. Mijn over-grootmoeder komt uit deze groep) zijn praktisch hun gehele familie kwijtgeraakt door de bezetting van Nazi-Duitsland van Polen en de wandaden tegen de mensheid begaan door de nazi’s in Polen. Heel triest Paul, de verhalen die je hoort… Heel erg, heel erg. Woorden schieten tekort om het leed te beschrijven.

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: